Van de redactie

Door de coronamaatregelen is nog niet bekend wanneer de volgende editie van Zeeuws Weerzien verschijnt. Het RIVM geeft vooralsnog een negatief advies met betrekking tot het verspreiden van gratis publicaties in openbare ruimtes. In de tussentijd duiken onze redacteuren in hun eigen fotoalbums en delen graag een persoonlijke herinnering met u. Iedere week treft u op deze pagina ‘Redactie‘ een nieuw artikel aan. Veel leesplezier!

Borrelt er een eigen herinnering bij u op? Deel deze met andere lezers! U kunt hiervoor het reactieformulier gebruiken of stuur een mail aan web@zeeuwsweerzien.nl

Samen met mijn vrouw fiets ik al decennialang door de polders van Zeeland, genietend van ruimte en leegte. 'Zeeland vol'
In 1964 vierden we vakantie in een bunker in Cadzand. Het hele duin was voor onszelf en de zee vlakbij.
De Roeper van de Kaloot was vroeger belangrijk. Als het mistig was hoorden we de spookachtige waarschuwing: 'No anchors, cables!'.
Mijn oma, geboren in 1900 in Wemeldinge, groeide op in Rotterdam. Haar Zeeuwse wortels waren al snel ver te zoeken.
Mijn eerste treinreis maakte ik pas op mijn twaalfde: met de zesde klas gingen we van Brouwershaven naar Limburg.
Voor het Zeeuws Archief liet ik mensen hun verhaal vertellen: Oral History. Dat leverde een amusant verhaal uit Kamperland op.
Ik vond het een uitdaging om als blinde bedelares te spelen in 'Het oproer van Zierikzee'.
Met een krantendirecteur als vader groeide ik bijna op in de PZC-drukkerij in Vlissingen. Vaak nam ik een vriendje mee.
Ik koester het kleine onooglijke radiootje dat mijn moeder ooit bij elkaar spaarde met Persil-spaarpunten. Ik was er apetrots op.
Ik was zeven jaar toen ik mijn heilige communie deed en heel nerveus, want zou het allemaal wel goed gaan?