door Margreeth Ernens-Abrahamse

Als vierdeklasser van het Atheneum op het Zeldenrustcollege in Terneuzen had ik het best druk. Mijn sociale leven was uitbundig, ik had muzieklessen, een clubleven en ook nog een bijbaantje voor het broodnodige extra zakgeld. Dat er zo nu en dan ook flink voor school moest worden gewerkt schoot er dus wel eens bij in…

Zo kwam ik er op een dag wat laat achter dat er een grote, moeilijke Franse repetitie voor de volgende ochtend was gepland. De paniek sloeg toe, dat kreeg ik nooit meer voor elkaar… Ik piekerde er ’s nachts over en besloot me de volgende dag ‘ziek’ te melden. Mijn moeder kwam meteen bij me kijken. ,,Ben je echt ziek?’’, vroeg ze argwanend. ,,Ja’’, bibberde ik, diep onder de dekens weggekropen. ,,Eerst maar eens temperaturen dan’’, zei ze kordaat en liep naar beneden om de thermometer te halen. Als oud-verpleegster wist ze precies wat ze moest doen.

Nu had ik wel eens ergens gelezen dat een thermometer kan worden ‘opgewarmd’ door hem flink met het laken te wrijven. Zodra m’n moeder weg was begon ik te wrijven. Maar dat streepje schóót omhoog, véél te hoog en dus moest ik de thermometer weer ‘afslaan’. Nog een keer proberen dan, maar nu heel voorzichtig, want géén koorts betekende onverbiddelijk gewoon naar school. Ik hoopte dat het streepje onder de 40^o zou blijven en niet stiekem bleef stijgen.

Toen mijn moeder even later de thermometer kwam ophalen, gaf die tot haar ontzetting bijna 41^o aan. Ze was normaal niet zo van het roepen om een dokter, maar nu sloeg de schrik haar echt om het hart. Onze huisarts moest direct komen.

Intussen lag ik in bed, ongerust over de afloop en allesbehalve koortsig…

Dokter Jiskoot stapte mijn slaapkamertje al na een kwartiertje binnen, met in zijn kielzog mijn moeder. Hij wierp een blik op mij, voelde mijn pols en vroeg mijn moeder of ze een houten lepel wilde halen. Die deed dat gezwind natuurlijk. Dokter Jiskoot ging op mijn bureaustoel zitten en keek me samenzweerderig aan. ,,Wat voor moeilijks was er vandaag te verwachten op school?’’ ,,Een Franse repetitie die ik was vergeten…’’, biechtte ik meteen op, hevig kleurend. Hij begon te schuddebuiken van het lachen. ,,Ik zal je moeder zeggen dat je snel weer in orde zult zijn, goed? En voortaan beter in je agenda kijken!’’ Hij vertrok en nam mijn verbaasde moeder, die net arriveerde met een houten lepel, mee naar beneden.

Wat hij haar heeft gezegd weet ik niet, maar wel dat ik de hele dag in de watten werd gelegd. Die Franse repetitie mocht ik een week later inhalen gelukkig. Gered door de dokter!

foto Margreeth Ernens