door Frans van de Velde

Op mijn zesde jaar mocht ik naar de Neutrale School Vereniging in Vlissingen, maar die heette gewoon ‘de Neutenkak’. Een houten schoolgebouw dat elke twee tot drie jaar grondig diepzwart werd geschilderd. Of geteerd, want hij stonk. Mooi was anders, maar het gebouw van zes aaneenschakelde lokalen lag fraai aan de Vlissingse Watergang die nu zo roemloos tegenover de Watertoren doodloopt op de Badhuisstraat.

Ik heb er een leuke tijd gehad, mede omdat je tussen de middag gewoon naar huis ging voor de toen gebruikelijke warme maaltijd. Die routine werd tot en met de middelbare school in stand gehouden.

Vorig jaar bracht de noodzaak om wat meer te doen aan mijn strammer wordende lijf me bij een groepje lotgenoten dat wekelijks onder professionele leiding aan de broodnodige beweging wordt gezet. De kennismaking maakte flink wat herinneringen bij me los. Kom ik nu van huis, toen moesten we als klas met ons tasje met gymkleding achter de meester aan naar de nabijgelegen Oranjeschool lopen, die wel een gymnastiekzaal had. Omkleden in de kleedkamer met planken vol met karakteristieke kledinghaken. Overjassen, broeken, truien, overhemden in een lange rij, schoenen eronder: het is alsof de wereld hier stil is blijven staan. De gymzaal lijkt me wel wat veranderd: waren de baskets voor het Amerikaanse basketbal al uit Amerika komen overwaaien? Ik denk het wel. De vloer zal zestig jaar later wel heel wat beter zijn.

De ‘sporters’ bestaan nu uit bezadigde heren, overwegend 50+. Ze gaan na een rustige opwarming van rondjeslopen, overwegend wandelend, op verantwoorde wijze gymnastische oefeningen doen. Geleid door iemand die daarvoor heeft doorgeleerd. Heel anders dan toen op de Neutenkak: de onderwijzer werd gewoon even gymleraar. Als kleinste jongetje moest ik bijna alles als eerste doen en vond dat helemaal niet fijn. Zeker niet als er met allerlei middelen en toestellen een apenkooi werd gebouwd, met veel lopen, klimmen en springen. Inclusief wandrekken die mijn hoogtevrees ernstig aanwakkerden!

De opzet van nu bevalt me goed. Na het gymnastieken wordt er gepauzeerd, daarna wordt een potje volleybal gespeeld. Toen voor mij een onmogelijke sport. Ik vind het nog steeds (veel) te hoog, maar het gaat langzaam beter.

foto: De gymzaal van de Theo Tijssenschool heeft dezelfde structuur als die van de Oranjeschool, zestig jaar terug, maar is en oogt moderner. | foto Frans van de Velde