THEMAKRANT FEESTEN EN PARTIJEN (editie 27, januari 2026)

door Jan van Damme

Een Zeeuws Weerzien vol feesten en partijen. In de tijd dat centen en stuivers nog telden en je voor een dubbeltje geboren kon zijn, was een verjaardagspartij of een bruiloft een echte gebeurtenis. We blikken terug op slingers en confetti, het schuurfeest met visnetten, traktaties op school, de ‘ossewei’ voor de niet te benijden vrijgezelle dertigers’, het communiefeest en nog veel meer. Zet uw feestmuts maar op!

Met alleen het woord ‘partijen’ duiken we al in een rijke doos vol gekoesterde herinneringen. Zeg tegenwoordig maar eens tegen uw gamende kleinkind dat we vroeger óók vrolijk waren. Er was minder te besteden, dus werd er minder gefeest dan vandaag de dag. Juist daarom zijn de feesten en partijen die er wél waren, zo dierbaar geworden.
De jongste telgen in uw familie kijken u waarschijnlijk vragend aan: partijen? Heeft opa of oma het soms over een ‘partijtje Minecraft’, dat spel waarin je met blokjes hele werelden bouwt?

Boterham

Als je nakomer bent, zoals ik, vloeien feestherinneringen al snel samen met bruiloften. Met een broer en twee zussen die zowat een generatie ouder waren, mocht ik als ukkie steeds in hun trouwstoet aansluiten. Dat levert gemengde herinneringen op. Zeker die keer dat we uitweken naar een palingrestaurant in Philippine, waar ik het fuifnummer van de avond werd door een boterham met hagelslag te bestellen.

Ook in de jaren dat de wederopbouw nog maar net achter ons lag, werd de portemonnee getrokken als het huwelijksbootje van wal moest worden geduwd. Wie het zich kon permitteren huurde de Amerikaanse slee van de plaatselijke garagehouder, het liefst met een serie volgauto’s met witte linten aan de antennes. Bruidsmeisjes en -jonkers strooiden kwistig met madeliefjes. En de hotelier die naam had gemaakt met zijn rijk gevulde dissen, werd ingeschakeld.
Nu moet ik het verhaal vertellen van mijn vader, die een opgaande zon werd. Toegegeven, het klinkt vreemd. Maar het zit zo.

Levend schilderij

Zoals gezegd: ik ben een nakomer. De haarlijn van mijn vader was al flink teruggetrokken toen ik jong was. Omdat hij vaak in de polder werkte, had hij een – in mijn kinderogen – groot roodbruin voorhoofd. Dat vond ook de ingehuurde conferencier op de bruiloft waar ik in 1963, als zesjarige, aan tafel mocht zitten. De man maakte met de bruiloftsgasten een tableau vivant, een levend schilderij. Mijn vader – ik zei altijd pa – moest op handen en knieën gaan zitten achter een oom, die in dezelfde houding werd geposteerd. De spotlight ging aan. Pa moest héél langzaam zijn voorhoofd boven de rug van de man laten verschijnen.
En daar kwam de zon op.
De hele zaal klapte en lag dubbel.
Mijn vader als dageraad. Als nu de zon rood opkomt, moet ik er nog vaak aan denken.

foto: Slingers aan het plafond, stoelen aan de kant en de polonaise: ingrediënten voor een familiefeestje. We vierden het thuis of huurden een zaaltje. En altijd was er een oom die zei dat hij de leukste was. Om er aan toe te voegen: ’Op de deurknop na, want die geeft iedereen een handje’. Dit nummer van Zeeuws Weerzien toont hoe we vroeger feest vierden. | Foto: collectie Albert Kort