THEMAKRANT FEESTEN EN PARTIJEN (editie 27, januari 2026)

door Ali Pankow

Die jaarwisseling van 1964 op 1965 blijft me bij. Ik ben dertien en die avond beleef ik mijn eerste tongzoen. Oeps! Een foute kus, maar dat zal pas heel veel jaren later blijken.

Die toenmalige hit ‘Shame and scandal in the family’ van Shawn Elliot zou passend zijn, maar in plaats van zingen, spelen we domino, eten we oliebollen en lachen we veel.

Zoals elk jaar vieren we Oud en Nieuw bij vrienden van mijn ouders. Gezellig daar altijd met een groter gezin dan bij ons, waar ik het enige kind ben. Zij hebben er vier, van wie ik de jongste zoon de leukste vind. Hij heet Wout en is een maand ouder dan ik. Hij doet altijd zo grappig tegen me. Het is extra spannend deze avond.

De oudste dochter van het bevriende gezin heeft al een vriendje, dat in militaire dienst zit. Hij is er ook en hij heeft een rookbommetje uit het leger meegebracht dat hij kort voor twaalf uur vannacht op de hoek van de straat wil aansteken. Weer eens wat anders dan vuurwerk. ,,Raakt de hele straat in verwarring waar die rook vandaan komt, maar wij zeggen natuurlijk niks’’, instrueert het vriendje. Blijkbaar vinden de volwassenen het prima, want zij gniffelen even hard mee bij het vooruitzicht.

Verwarring

Als het rookbommetje om tien voor twaalf is aangestoken, luidt het advies nog even binnen te blijven, maar bij Wout en mij stijgt de nieuwsgierigheid te hoog en we sluipen door de donkere gang richting voordeur. Voor ik daar ben, neemt hij me in een soort houdgreep, incasseer ik mijn eerste natte tongzoen en zegt hij dat hij mij zo leuk vindt. Mijn verwarring is mogelijk groter dan die even later bij de buurtbewoners, die denken dat er ergens brand is vanwege zoveel rook.

Het loopt allemaal met een sisser af. Ook die tongzoen, want bij mij groeit weldra wat achterdocht, verdere avances houd ik bewust af. Raar toch dat Wout zulk donker haar heeft en zijn broers en zusje allemaal blond zijn? Eigenlijk lijkt hij ook best veel op mijn vader. Jarenlang verzwijg ik m’n vermoeden. Pas aan mijn pa’s sterfbed vraag ik het hem: ,,Was Wout jouw zoon?’’ Zijn antwoord laat niks te raden over: ,,Zijn moeder zegt van wel.’’

foto: Ali Pankow, lang voor de eerste tongzoen, als driejarig kind (meer strik dan kind) met haar ouders. | Foto: collectie Ali Pankow