door Ali Pankow

,,Je zult voor eeuwig geëerd worden in de kattenhemel’’, verzuchtte zij opgelucht aan de andere kant van de telefoon. Zij had gevoel voor drama, performance en vooral voor poëzie. Dat zou nog overduidelijk blijken, want ‘zij’ was Ester Naomi Perquin, later Dichter des Vaderlands en inmiddels bekend en geroemd schrijver.

Maar ten tijde van dat telefoontje was Ester nog een beloftevolle, vaak overrompelende jonge vrouw, kind aan huis, want dik bevriend met onze dochter. Ester verbleef toen ter ontspanning enkele dagen op een camping en had daar een nestje wilde katten aangetroffen. ,,Ik heb op me genomen een tehuis voor deze lieve dieren te vinden’’, sprak ze me plechtig toe. ,,Inmiddels heb ik onderdak voor de moederpoes en voor drie van de vier kleintjes. Het is nu woensdag en vrijdag kom ik weer naar huis, als ik dan voor die vierde niks heb gevonden, dan….. Dus dacht ik aan jou.’’

De stilte die hierop viel, was veelzeggend. Zij kende de enorme kattenliefde binnen ons gezin, maar wist ook van onze beslissing nu nooit meer een poes te nemen nadat we twee keer enorm veel verdriet hadden ervaren na de dood van eerst ‘Flossie’ en daarna ‘Tsjechov’, die nadrukkelijk deel van ons gezin hadden uitgemaakt. Rouw om een dier kan zo diep schrijnen.

Haar gespannen afwachting op mijn reactie trilde door de telefoonlijn. Het hing dus van mij af of er voor dat kleine katje daar op de camping een verder leven binnen een liefdevol gezin in Zierikzee zou zijn. Zij drong niet verder aan, liet de beslissing volledig aan mij over. Dus….. ik zuchtte en zei: ,,Ja het is goed Ester, breng dat poesje dan maar bij ons.’’ Haar juichkreet ontroerde me, maar deed ook een lichtje bij me opgaan. Dus direct daarop belde ik mijn dochter en begon het gesprek meteen met: ,,Ester heeft me zojuist gebeld en….. ik heb gezegd dat het goed is.’’ Dochterlief hoefde daarover geen uitleg, want reageerde meteen met: ,,Oh, Mam wat fijn!!’’

Het was duidelijk dat de twee meiden met een slim complot het bedje voor het katje hadden gespreid. We noemden hem Midas. Hij was vele jaren onze lieve, eigenzinnige, knuffelbare huisgenoot en stortte ons uiteindelijk weer in diepe rouw met zijn overlijden.