THEMAKRANT DIEREN ALS GEZELSCHAP (editie 28, voorjaar 2026)

door Rinus Willemsen

King was z’n naom. Een grôôtten ‘ond. Welk ras zà je noe vraogen. Dà kan ‘k je nie zeggen. De mêêste ‘onden bie ons op ’t durp waoren gêên ras’onden. King was doenker bruun mee lichte plekken. Net of z’n krullen dao verschoten waoren. En ik dienken dat ie tot an m’n broeksband kwam. Zôô ‘ôôge.

’t Was d’n ‘ond van Lau Smit. Lau was vroeger bakker gewist. Mao noe was tie à vee jaoren mee pensioen. ‘IJ weunde schuin tegenover ons in de straote en Lau was ’n echte duvenmelker. En dao waoren d’r mêêr in de straote. Ielke morgen liepen ze over en weer nao mekaore om in ’t duuvekot te kieken. Soms liepen ze mee z’n driejen naost mekaore deu de straote en mao kletsen en kletsen over dien witpenne, die vorige weeke bienao als den êêsten van ’t durp op de piere was gestuukt. Ik gieng nogal ’s bie Lau kieken.

Nao verlôôp van jaoren liep Lau mee ’n stok. ’t Was moeilijker voor ‘m om mee de constateur (de klokke) naor ’t duvelokaol te stappen. En ook King begon lankzaomer te lôôpen.

Op ’n zondagmorgen (jao bie ons op ’t durp waoren ’t allemao zondagsvliegers) vroeg Lau of ik de klokke naor ’t duuvenlokaol wou briengen. ‘IJ gaf mien de klokke en parmantig stappende ik saomen mee King nao Baordemaoker. Dao zaoten in ’t café allemao grôôte vinters achter pinten bier. ’t Zag t’r blauw van de rôôk. Ik stoeng dao wà verlegen mee dien klokke in m’n ‘and. ’n Dikke vint mee ’n grieze stofjas kwam op m’n af en nam de klokke.

Ik keek nog ’s rond en voelende King tegen m’n bêênen schuren. De man mee de stofjas kwam naor ons terug en gaf King z’n wekelijkse belôôning. ’n Stikje woste! Dà vloog rap nao binnen. En voo miin was t’r een stik sukkelao!

Saomen mee King goeng ik regelrecht nao Lau terug. Die zat al lekker in ’t zonnetje te wachten. Ik liet ‘m de rêêp sukkelao zien. En King? Die  kreeg ’n aoi over z’n kop en leggende z’n eigen op de banke. Naost z’n baosje.

‘k Zien ’t nog allemao voo me, as d’n dag van gisteren.