door Albert Kort

Al bladerend in het oude familiealbum stuit ik wel eens op een foto waarvan het moeilijk is de herkomst te achterhalen. Maar omdat mijn moeder bij vrijwel iedere foto het jaar heeft geschreven waarop zij die heeft gemaakt, lukt het me uiteindelijk iedere keer weer om de foto aan een bepaalde gebeurtenis te koppelen. En op die manier komt de afbeelding als het ware weer tot leven, mijn geheugen wordt geactiveerd.

Neem het fotootje uit 1960 waarop een strandhuisje is te zien met op de voorgrond mijn broer Gerard en ik op de wip. Een vierkant plaatje, met een kleine box-camera genomen en voorzien van de in die tijd gebruikelijke kartelrand. Aanvankelijk dacht ik dat het om een uitstapje naar Domburg of Dishoek ging, maar wat blijkt? Omdat wij in Zeeland nooit een strandhuisje hebben gehuurd, moet de foto ergens anders zijn genomen. En toen viel het kwartje. Dit moest de vakantie in Callantsoog zijn geweest, toen wij dat jaar met een aantal familieleden voor een week een piepklein huisje aan de Noord-Hollandse kust hadden gehuurd. Omdat ik toen nog maar vier jaar oud was, zijn mijn herinneringen aan die vakantie beperkt.

Ik weet wel dat de reis ernaartoe ongelooflijk lang was. Met de trein vanuit Goes naar Roosendaal om daar over te stappen op de trein naar Rotterdam en Haarlem. Vervolgens ging het naar Alkmaar om van daaruit met de bus naar de plek van bestemming te reizen. Een reis die in mijn beleving eeuwig duurde en waarop mijn broertje en ik zich rot verveelden. Vroeg in de avond kwamen we aan. Het huisje viel enorm tegen. Je kon je kont er nauwelijks keren. Behalve het keukentje bevatte het slechts twee minuscule slaapkamertjes met elk maar liefst vier stapelbedden, precies genoeg voor in totaal zestien personen.

Ach, voor een kind maakte dit allemaal niet zo veel uit. Voor hem telt slechts het plezier op het strand. Zandkasteeltjes bouwen, op het zwembandje zitten en een beetje poedelen in het water. Of mijn ouders ook zo dachten, is echter niet waarschijnlijk. Mijn vader vond het ongetwijfeld niets. Hij was toch al geen strandmens en dan nog een week lang opgesloten zitten met de familie van moederskant: het moet voor hem een regelrechte beproeving zijn geweest.

Nee, het was voor hem eens en nooit weer! En dus ook voor ons.

foto boven: Albert (links) en Gerard op de wip bij het vakantiehuisje. | foto’s familiearchief Albert Kort