THEMAKRANT VAKANTIEBAANTJE (editie 29, zomer 2026)

door Margreeth Ernens

Als je zus je aan een vakantiebaantje kan helpen is dat mooi meegenomen. Leo MInnaard (64) uit Middelburg werkte als Havo-scholier drie zomers op de administratie van de Zeeuwse Bondsspaarbank in Middelburg, de latere Verenigde Spaarbank (VSB). ,,Mijn zus vroeg gewoon aan haar chef of dat kon. Die zei: ‘Laat maar komen’. En zo kwam ik als 16-jarige binnen op het kantoor aan de Vlasmarkt, er gingen geen onderzoeken aan vooraf of zo.’’

Leo speelde als 17-jarige gitaar en werkte in de vakanties bij de bank. | foto privécollectie Leo Minaard

Het administratiekantoor was geen bankfiliaal, dus klanten konden er geen geld halen of brengen. Leo werd belast met de afschriften. ,,Die kwamen op papier binnen, ik moest ze invoeren en de lijsten controleren. Het was hand- en oogwerk, maar wel heel precies, want die bankcijfertjes liggen erg gevoelig natuurlijk.’’ Er ging wel eens iets mis: soms waren de gegevens niet te vinden omdat er een fout in bijvoorbeeld de spelling van de naam was gemaakt of als de gegevens in een verkeerde map terecht waren gekomen. ,,Dat was dan wel even paniek, mensen schrikken als dat gebeurt.’’

Privacy stond nog niet hoog in het vaandel, pas jaren later kwam daar wetgeving voor. ,,Ik hield me bezig met kastenvol papieren van klanten. Als een klant dan belde om informatie over zijn saldo, dan gaf je dat gewoon. Daar zouden ze nu niet meer mee akkoord gaan.’’

Komma verkeerd

Leo mocht als vakantiehulp niet kijken in bijvoorbeeld zakelijke rekeningen of beleggersgegevens, de personen daarachter hadden persoonlijke aanspreekpunten bij de bank. ,,De gewone burger kreeg zijn loon en spaarde, die gegevens mocht ik zien. Ik mocht ze natuurlijk niet overschrijven’’, zegt hij lachend. Hij had het er best druk mee: cijfers controleren en invoeren, klanten te woord staan en gegevens doorgeven.

Het invoeren van de bankafschriften was wel een heel secuur werkje. ,,Zette je een komma verkeerd dan had dat grote gevolgen, dus controle was altijd dezelfde dag of de volgende morgen al. Daarna werden de ingevoerde cijfers pas definitief.’’

,,Je leerde ook de klanten kennen, het was een stuk persoonlijker dan tegenwoordig’’, vindt hij. Hij vond het zomerbaantje niet overmatig uitputtend en leuk voor de vakantie, maar zag geen carrière in cijfers controleren en papiertjes opzoeken. ,,Met de kennis van nu zeg ik: achteraf was het misschien toch wel leuk geweest, maar tegenwoordig bestaan er niet eens meer bankfilialen. Bovendien is het hele bankwezen later helemaal doorontwikkeld. Mijn zus heeft er nog wel een paar jaar gewerkt, tot ze ging trouwen en kinderen kreeg.’’

foto boven: De Vlasmarkt in Middelburg met de Zeeuwse Bondsspaarbank begin jaren zestig.