THEMAKRANT VAKANTIEBAANTJE (editie 29, zomer 2026)

door Jan Dirk van Scheyen

De snackbar Ko-Bus op de Markt en het roemruchte warenhuis annex supermarkt Trefcenter, beide te Middelburg, behoorden tot de werkgevers waar ik in de jaren zeventig vakantiebaantjes heb gehad.

Trefcenter kort na de opening in de jaren zeventig. | Bron: Beeldbank Zeeland

In het Trefcenter aan de Pottenbakkerssingel werkte ik als zeventienjarige in de keuken van het bij de winkel horende selfservice restaurant. Niet om maaltijden te bereiden, maar hoofdzakelijk om de afwasmachine te bedienen. Ik herinner me nog wanneer het dagmenu nasi goreng was, er in de keuken een pan van ruim één vierkante meter tot de rand werd gevuld met rijst.

Over nasi gesproken: tijdens mijn vakantiebaantje bij snackbar Ko-Bus mochten wij als werknemers altijd lunchen in het restaurant van de eigenaar. Dat restaurant, Het Nederlands Koffiehuis, bevond zich op een steenworp afstand van de snackbar. Op een dag kregen we nasi als lunch. Toen een van de collega’s nog even snel naar de wc moest, en zijn dampende bord nasi onbeheerd achterliet, hebben wij stiekem de bijkans volledige inhoud van een potje sambal door zijn rijst gedraaid… De beste jongen stond in vuur en vlam na het nuttigen van zijn maaltijd. Alleen keek hij er niet erg vrolijk bij.

Softijs

Snackbar Ko-Bus had twee afdelingen. Ik stond in de afdeling waar softijs werd verkocht. Het andere deel was de frietafdeling.
Toen ik een keer ’s avonds laat moest werken en als laatste ook moest afsluiten, was ik vergeten de ijsmachine, die er voor zorgde dat het ijs romig bleef, op de nachtstand te zetten.
En dat terwijl mij dit toch luid en duidelijk was opgedragen. De andere dag was het kostelijke zachte softijs in de ijsmachine veranderd in één grote, keiharde ijsklomp.
Wat heb ik toen op m’n donder gehad van Ko Kraaijkamp, mijn baas.

Het was augustus, ik verdiende 75 gulden per week, maar in de kermisweek moest ik elke avond tot laat doorwerken omdat Ko-Bus openbleef tot het kermisgewoel helemaal was uitgedoofd.
Toch ving ik aan het eind van de kermisweek nog steeds 75 gulden, ondanks de extra uren die ik had gedraaid. Toen heb ik toch maar even verhaal gehaald bij de eigenaar, de heer Goossen.
Hij was een aimabele man en erkende de fout ruiterlijk. De heer Goossen stopte mij wat extra bankbiljetten toe, zeggende: ,,En niet vanavond meteen alles in bier omzetten, hè?”

Voldaan

Dat heb ik ook inderdaad niet gedaan.
Ik geloof dat ik die avond nog wel even door de stad heb geslenterd, met best een voldaan gevoel.
Daarna naar huis, met in mijn kontzak mijn eerlijk verdiende geld dat ik bij elkaar had gesprokkeld met het tappen van talloze ijsjes.

foto boven: Jongeren met op de achtergrond Snackbar Ko-Bus in de jaren tachtig. | Bron: Beeldbank Zeeland