door Rinus Willemsen

Toen ik in de vierde klas zat, kregen alle kinderen in het voorjaar een jonge fuchsia mee naar huis. Het kan ook een geranium zijn geweest, hoor.

De bedoeling was, dat we die zelf zorgvuldig opkweekten. Mijn moeder deed dat natuurlijk voor me. In september was er dan in de gymzaal een tentoonstelling van Ooft- en Tuinbouw en dan kwamen daar ook onze planten te staan. In die tijd is mijn belangstelling voor plantjes misschien wel begonnen. Ja, ook voor wilde planten.

De mensen in Biervliet weten het wellicht wel dat tuinieren m’n lust en m’n leven is. Iedere dag ga ik even door mijn bloementuin aan de voorkant van mijn huis en talloze keren stap ik even door m’n moestuintje aan de achterkant. Al jaren had ik een bloementuin op mijn wensenlijstje staan. Pas een paar jaar geleden is het ervan gekomen. En ik kan je aanraden er ook eens aan te beginnen. Mijn bloementuin ligt aan de straatkant en als ik erin bezig ben, krijg ik heel wat duimpjes van voorbijrijdende automobilisten. Ik heb er vooral lage planten in staan. De straat is namelijk nogal windering.

Heel wat anders is het in mijn groententuin. Die ligt op de zuidkant. En daarin heb ik altijd een paar zonnebloemen staan. Niet van die hoge. Afgelopen voorjaar had ik een paar pitten in de grond gestoken. Die had ik van een kennis gekregen. Jullie weten het allemaal: deze zomer was ontzettend warm en droog. En daar hielden mijn zonnebloemen nu juist van. Sjonge, jonge, wat groeiden die. Nee, die moest ik geen water geven. Die genoten van de warmte, dat kan je wel zeggen. En wat zaten er een prachtige bloemen in.

De mensen die voorbij kwamen bleven staan, keken en maakten met hun telefoontje een plaatje. Tientallen keren gebeurde dat. En complimentjes die ik kreeg en ik had er eigenlijk niks voor gedaan. Alleen maar een paar pitten in de grond gestoken. Zonnebloemen zijn dus goed voor sociale contacten, dacht ik. Ik was d’r best  ‘ôôvèèrdig op en ik voelende m’n ’n bitje net as Van Gogh.