door Jopie Meerman-Ottevanger

Nee, ik schrijf dit niet omdat er trots op ben. Het is meer een verslag van iemand die nogal veel gevallen van vallen heeft meegemaakt. In diverse vormen.

Vallen, waarom ik dat onthoud? Iedereen is toch weleens gevallen, zeker als kind. Maar bij mij heeft het toch veel impact gehad, denk ik.

De jongste herinnering is dat we op zondagmiddag over de dijk wandelden, ik was kleuter en rolde naar beneden, waarbij mijn vader me redde. Zijn zondagse pak was het enige dat schade opliep. Het volgende dat ik nog weet is dat ik, ongeveer 10 jaar jong, uit een draaimolen viel. Resultaat, een kapotte jas en levenslange angst voor kermisattributen.

En die keer dat ik, al spelend op straat, vooroverviel in het grind. Mijn hele voorhoofd was één mozaïek. Bloed, grind en tranen. Het is gelukkig helemaal goed gekomen. Maar ik was wel beledigd toen ik door een vervelend ventje jarenlang Lapjeskop werd genoemd.

Als ik ging ’toutere’ – het Thoolse woord voor schommelen – gegarandeerd dat ik eraf viel. Zelfs een keer zo hard op mijn rug dat mijn adem werd afgesneden. Dus ook de schommel verdween uit mijn speelwereld.

En dan die valpartij in de vakantie, in de schuur bij een vriendinnetje. Resultaat: vijf krammetjes in mijn knie, toen een middel om te hechten. Ik heb het meegemaakt.

Toen ik volwassen werd ging ik gewoon door, inderdaad, je zou mij een gevallen vrouw kunnen noemen. Ik viel namelijk twee keer bovenaf van de trap, met de nodige blauwe plekken als gevolg en ook een keer in de douchebak, dat was meer blauwzwart.

En zoals zoveel e-bikers, ook daarmee viel ik. Ik kan het gelukkig allemaal navertellen, en dat doe ik dus hier.

Als ik zelf niet viel, liet ik wel wat vallen.

We gingen bij vrienden die met hun boot in het haventje van Burghsluis lagen, gezellig wat drinken.  Voor mij een hele klus om aan boord te stappen. Ik droeg mijn leesbril met een koordje rond mijn nek. Bij de capriolen die ik uithaalde trok ik bril met koordje los en alles viel in de Oosterschelde. Nee, we zijn ‘m niet na gedoken. Dus er zwemt nu misschien nog steeds een kabeljauw rond met een rode leesbril.

Zo zie je maar, typisch een gevalletje van ‘Even Apeldoorn bellen’.

Een paar jaar geleden heb ik een cursus valpreventie gevolgd. Hadden ze misschien eerder moeten aanbieden…

foto: Vallen met de e-bike: het leverde Jopie een flink blauw oog op.