door Peter Verdurmen

Ik lust alles. Eten wat de pot schaft was bij ons de regel, punt uit. Maar er zijn natuurlijk grenzen …

Dampende erwtensoep, lekker stevig, met rookworst. Menigeen loopt het water in de mond. Ik sloeg altijd beleefd af. Er was iets dat me  tegen stond. Dat had ik als kind al. Het was die geur.

De spliterwten kunnen het niet geweest zijn. Vis met doppertjes en worteltjes. Heerlijk! Het varkenspootje was de ‘boosdoener’ denk ik.
Wat maakte het pootje zo geliefd in de Hollandse keuken? De prijs zal zeker meegespeeld hebben, varkenspootjes kostten niet veel. Pootjes – kenners roemen de diepe, hartige vleessmaak – bevatten veel bindweefsel en gelatine. De erwtensoep wordt lekker dik en romig. Je houdt ervan of niet…

Zo dik als die dag was de soep nog nooit geweest. Ik at tegen heug en meug m’n bord leeg. Bartje moest niets hebben van bruine bonen, deze jongen vanaf toen niets van erwtensoep. Hoe ze ook aandrongen, ik liet me niet vermurwen!

Er kwam een dag, vele jaren later, dat ik m’n verzet moest staken.

Aardenburg kende een mooie traditie. Jaarlijks werden Kikkerordes uitgereikt aan mensen die zich hadden ingezet voor de gemeenschap (Aardenburgers hebben als bijnaam ‘Kikkers’ wat iets te maken schijnt te hebben met de groene pakken van de fanfare).

De feestelijke bijeenkomst vond plaats in het stadhuis. Ik was een van de gelukkigen. Er werden mooie woorden gesproken en je moest een grote plastic kikker kussen. Daarna toog iedereen naar café ’s Lands Welvaren aan het Kaaiplein voor een maaltje met snert. Manmoedig lepelde ik het bord met erwtensoep leeg. De serveerster concludeerde daaruit dat ik vast nog wel zo’n heerlijke portie snert lustte. Nou nee, vriendelijk bedankt mevrouw, ik zit vlug vol…

Vorige winter stond een dampende pan erwtensoep op tafel: mijn vrouw is dol op snert. Het varkenspootje was vervangen door rookworst. Toch maar eens proberen. En warempel het smaakte eigenlijk best goed…Ja, geef nog maar een bordje!

Foto: Spliterwten vormen het hoofdingrediënt van erwtensoep. | foto Peter Verdurmen