door Rinus Willemsen

Of ‘k vanaovend wa laoter naor ‘uus mochte komm’n, vroeg ‘k an me moeder. De andere kinders uut de straote mochten ook bluuv’n tot ‘alf tiene. Ik vond dat een primao argument om ook wat laoter naor ‘uus te mogen komm’n.

’t Was op ’t ènde van augustus in 1958. Ik was toen net tien jaor. Dat om even tussendeu te zegg’n, mao belangriek is ’t nie in dit ver’aol. Een paor weken geleejen was ’t stambeeld van Willem Beukelszoon op de Biervlietse Mart gezet. ’t Kwam op een middag op een vrachtwaogen mee een taokel d’rop. Verzichtig reej de chaffeur over ’t grôôte plein nao de grieze sokkel. Die stoeng daor al een paor daogen te wachten op ’t beeld. Rondom de sokkel was een apart pleintje van kallesien. De gemêêntemannen ‘aon d’r udder bos an had. Kan je begruupen, alles most ‘êêl schôône gestraot worr’n. En da konn’n die mannen! Piet Meier was daor een pikeur in! De kallesiejen laogen zô glad as een langst een meetlatte. Mao da veranderde bots, toen dien vrachtwaogen d’r over begon te riejen. Ze wippende onder de zwaore last van ’t stambeeld lienks en rechts om’ôôge. ’t Leekend wè as de golven van de zêê. En wudder? Me stoengen d’r mee open mond nao te kieken. Van ’t beeld was niks nie te zien, ‘ôôr. Da was ingepakt in doeken mee ’n zil d’r om gebonn’n.

Vóó ’t beeld op de sokkel goeng, kwam Frits Lijbaart angelôôpen mee ’n stuuver. Natuurlijk uut ’t jaor 1958. Die stuuver bloenk as een gouwen medalje. Da was net op tied, want een menuut laoter zakkende ’t beeld langzaom op de grauwe sokkel en de stuuver was weg.

De daogen daonao wier ’t ‘êêle durp versierd. Iederêên dee mee. Allicht. Ook den doomnie. Die klom op de ladder en spiekerende de frêêzenetten an de dakgooten. Da mosten visnetten voorstellen en daorin kwam kartonnen ‘èriengen. Beukels ‘ao toch ommerst ‘èriengkaoken uutgevonnen? En die èriengen in die netten, waoren mee zilvervèrve geschilderd. Jao, je moe maor op ’t idee komm’n ee?

Dien aovund toen, mocht ‘k  tot ‘alf tiene bluuven wèrken an ’n een booge. ’t Was eigenlijk een stadspoorte die in onze straote stoeng. Daorover was aan de buutenkant gaoze gepiekerd. In die gaoze staoken de moeders groene takjes van liguster’aogen. Bie de wijkzuster vèderop de straote, stoeng d’r ’n ‘aoge die was in maonden nie geknipt. Die wier dezen aovond onder ‘annen genomen. Die losse takjes mochten wudder as kinders nao de poorte briengen. Grôôte mènsen stoengen op trappen en ladders en staoken alles in de gaoze.

Toen ’n paor daogen laoter de historische optocht deu ’t durp trok en deur onze poorte goeng, was ik mao wat ‘ôôvèèrdig op onze straote. Ik liep mee ’n nieuw over’èmde en ’n nieuwe broek deu ’t versierde durp. Ook ’s aoves toen de verlichtieng brandde. Da was nog ’s ’n fêêste. Me rochten d’r nie over uutgepraot. En noe eigenlijk ook nog nie.

foto: Een historische stoet trekt tijdens het Beukelsfeest door de versierde straten van Biervliet. | foto Kitty Gillissen – de Die.