Lezer Ad Adriaanse stuurde ons een herinnering aan de strenge winter van 1962-1963 toen de ijs- en sneeuwpret heel lang duurde.

door Ad Adriaanse

In de strenge winter van 1962-’63 lag er een dikke laag ijs op de Noordvest, onze vader wilde graag met ons gaan sleeën, maar we hadden geen slee. ,,Geen nood,, zei opa ,,ik maak er wel één voor jullie.”

Toen dit timmerwerkstuk klaar was gingen we om de beurt met pa op de slee van het bolwerk (tegenover ons huis) de helling af; maar de laatste halve meter van de ‘bolwerkhelling’, voordat we op het ijs van de vest belandden, was loodrecht, dus met een flink vaartje belandden we met een behoorlijke klap op het ijs. Dat ging een paar keer goed, tot dat de zijkant van onze blauwe slee in tweeën brak, toen was het feestje ten einde.

En omdat opa altijd een technische oplossing had togen we naar opa, die met oma vlakbij een kruidenierswinkel had. ,,Daar gaan we wat aan doen’’, zei hij, en hij timmerde er aan de zijkant een verbindend plankje aan vast. Toen konden we verder met de ijspret, die toen nog lang duurde. Zodoende heb ik die slee nog, niet om te gebruiken, maar wel vanwege de emotionele binding hier mee.

foto: De blauwe slee die Ad Adriaanse nog altijd koestert.