door Jopie Meerman

De bekendmaking van de meest gekozen jongens-en meisjesnamen van het afgelopen jaar, een taak van de SVB, wordt door mij altijd gelezen. Zelfs met belangstelling. Niet dat ik er verder nog iets mee kan, zelf heb ik al 80 jaar een naam, evenals mijn kinderen en kleinkinderen er een hebben, dus alles ligt al vast.

Ik, Johanna, werd vernoemd naar de moeder van mijn moeder. Mijn opoe dus. Mijn oudere zus had de naam van de moeder van vaders kant gekregen. Niks bijzonders, iedereen deed dat. Sommigen bofkonten kregen zelfs een aantal doopnamen. Ik was helaas nog niet zo goed bedeeld, ik moet het mijn leven lang al met één naam stellen. Reden waarom wij onze twee zoons drie namen mee gaven. Staat best goed vind ik nog steeds. Hoewel, er wordt er altijd maar één van gebruikt. En toen ze klein waren had ik de ervaring dat zij zelfs daar niet naar luisterden.

Naderhand kwamen er, kijk maar eens in de eerder genoemde namenlijst, grote veranderingen bij het ‘benoemen’. Er kwamen de meest vreemde, buitenlandse film-, sport- of andere icoonnamen op de geboortekaartjes te staan. Soms zo moeilijk dat een opa of oma, die dan ook weer bij de voornaam worden genoemd, de roepnaam van hun kleinzoon- of dochter niet eens kunnen schrijven, laat staan onthouden.

Vriendinnetje

Mijn schoolvriendinnetje, we gingen samen in Tholen naar de Christelijke Nationale School, heette Marietje. Vriendinnetjes zoals dat vroeger ging, haalden elkaar op als je naar school ging, speelden samen, afwisselend bij elkaar thuis. Moeders waren altijd thuis, vaders gingen werken, zo hoorde het.

We vierden samen verjaardagen, gewoon thuis of in de tuin en zo kende je dus ook elkaars ooms en tantes.

En wat bleek. Marietje had een oom, afkomstig uit Vlissingen, die de naam Elzo droeg. Tante Jo, dat was gewoon, maar Elzo. Ik was stik jaloers.

En toen, in mijn jeugdige overmoed, vertelde ik dat ik een oom Sipla en tante Sopla had. Dat was wel heel bijzonder, daar kon geen Elzo tegen op! Ik heb altijd veel spijt gehad van mijn leugentje. Want ik had dan wel geen oom met die mooie naam, maar toch een heleboel andere lieve ooms!

Ik ben nog jaren geplaagd met de ‘familieleden’ Sipla en Sopla. Maar ze waren uniek, jullie hebben ze toch ook nooit bij de lijst van de SVB gelezen?

foto boven: De vrouwen in klederdracht waren tantes van mijn moeder, die werden dus geen tante maar Moei genoemd. De 3e van rechts is mijn opoe, Johanna Deurloo, naar haar ben ik vernoemd.

De foto van de eerste klas van de Christelijke Nationale school in Tholen, beter bekend als de Bosjesschool, met juffrouw Jansen, oneerbiedig juffrouw Betje genoemd. Ik denk dat de foto in 1951 gemaakt is. Ik sta uiterst rechts.

De foto met de oude kinderwagen is gemaakt tijdens een historische optocht in Tholen . De dame in klederdracht is Coby Otte. De foto illustreert dat ouders soms een kinderwagen (of een bijdrage daarvoor) kregen als de baby werd vernoemd naar opoe of opa.