THEMAKRANT VAKANTIEBAANTJE (editie 29, zomer 2026)

door Rinus Willemsen

’t Za tegen de middag geweest ziin. Den Twidden Pienksteren. ’t Was prachtig weer. Of ik vanmiddag wou kommen ‘elpen in ’t zwembad, was de vraoge.

Al van kinds af zwommen wudder in de Braokman. Dao was een zwembad gemaokt in de kreeke. Over een plankier van ’n meter of tiene goeng je nao ’t diepe. Ik dienken dat ’t dao ’n meter of drieje diepe was. Dat was nôôdig, want a je dao van de duukplanke sproeng, most je eigenlijk de bodem niet raoken.

’t Was dao, dan ‘k dien middag most opletten. Ik was ’n jaor of zeventiene en ’t was m’n êêst betaolde vakantiebaontje. ’t Was best druk. Allicht, schôôn weertje. Vee Belgen, dat kon je niet allêêne ‘ôôren, maor ook zien. Die stappende vee langkzaomer over dat plankier. Die waoren wat bedeesder.

Bie de duukplanke was ’t druk. Sommige joenge gasten maokende ’n bommetje, andere bleven lang onder waoter. Dan was ’t gevaorlijk dat er iemand nog onder water was en ’n ander op ‘m zou spriengen.

Ik goeng bij de duukplanke staon en moest ’n bitje voo politie spelen. ,,Even wachten hie”, zei ik tegen een grôôte vint en die keek nao me mee ’n gezicht van: ,,Joe snotneus, dà zal ‘k zelf wel uutmaoken.” En binst douwende die m’n opzieje. En ik dukelende in ’t waoter.

De badmêêster, die ’n èndje vèder stoeng, stappende op dien vint af en nam ‘em mee nao z’n kantoortje. Die kon van ’t terrein vertrekken. En bots ook.

De rest van de middag most ik bie de duukplanke bluven staon. Nêê, nie lekker op ’n stoeltje zitten, mao bie de planke staon en de mènsen anspreken as ze te rap achter een ander wouwen spriengen. Die middag was t’r glad gêên gedonder mêêr bie de duukplanke. Allêêne ’n vintje mee ’n vlêêsachtig gezicht die een duuk wou nemen, viel plat op z’n bolle buuk. Mènsen nog an toe, wat spetterende da. Of t’r een schip te water gelaoten wier. Toen die even laoter de kant op klauterende zag z’n buuk zô rôôd as een brandweerwaogen. ,,Doe ’t zêêre?” vroeg ik. Die schuddende z’n ‘ôôfd.

,,Kom mee”, hoorde ik even laoter z’n moeder zeggen, ,,dan zal ik je buukje eens lekker insmeren. En nie meer van die stomme planke spriengen.”

Ze stappende alle twi, moeder en zeuntje, recht op de friettènte af. Toen ik ’n paor uur laoter met fl 7,50 in m’n portemonnee naar ‘uus reej, zaoten ze d’r nog …