THEMAKRANT DIEREN ALS GEZELSCHAP (editie 28, voorjaar 2026)

door Jan Dirk van Scheyen

Begin jaren tachtig voltrok zich in het weiland achter het huis waar mijn vrouw opgroeide een klein drama. De jachthond van de buren had een eend te pakken. Het dier overleefde de aanval niet. Maar wat erger was: de gedode eend liet een nest vol kuikens achter in het riet langs de sloot.

Daar kwam mijn vrouw achter toen zij en haar moeder de andere dag een smartelijk gepiep hoorden in het riet. En ja hoor, een nest eendenkuikens liet er geen misverstand over bestaan hun moedertje erg te missen.

Doos

Mijn schoonmoeder aarzelde geen moment en besloot de arme schepseltjes uit het nest te halen en in een doos te stoppen, waar de kuikens vanaf dat moment liefdevol werden verzorgd. Om de diertjes lekker warm te houden werd de doos in het verwarmingshok geplaatst. Helaas overleefden de meeste eendjes het uiteindelijk niet, maar één van hen, een woerd die inmiddels Hummel was gedoopt, bleek een taaie.

Hummel bleef dus leven. Voortaan had het gezin nu, naast hond Freya en poes Poeti, ook een heuse eend als huisdier.

Hij hoorde er al spoedig helemaal bij en groeide in een jaar tijd uit van een pluizig kuiken naar een met een weelderig verenkleed getooide volwassen woerd. Wat opviel was dat Hummel als kuiken mijn schoonmoeder echt als zijn moeder zag. Waar zij liep in huis, waggelde Hummel gedwee en trouwhartig achter haar aan en liep soms zelfs in de weg, vooral tijdens het koken. Maar Hummel hechtte zich ook aan mijn schoonvader. Want als die ’s ochtends met de auto naar zijn werk ging, vloog Hummel tot aan de hoek van de straat naast de auto met hem mee.

Verdwenen

Slapen deed Hummel vaak liggend tussen de voorpoten van hond Freya, dat vond ze heerlijk. Ook hupte hij geregeld op de schoot van niets vermoedende bezoekers die dan kreten van verbazing slaakten. En als hij vanuit de tuin terug naar binnen wilde, tikte Hummel met zijn snavel ongeduldig tegen het raam.

Op een dag was Hummel verdwenen. Hij bleef soms al hele dagen weg, maar keerde altijd weer terug naar huis.

Dit keer niet.

Er werd niets meer van de gevederde huisgenoot vernomen.

De familie dacht dat-ie waarschijnlijk met een vlucht eenden was meegevlogen naar het zuiden.

Koppel

Tot een jaar later een eendenkoppel in het weiland neerstreek om daar te gaan nestelen.

En warempel. Toen mijn schoonmoeder naar het koppel riep: ‘Hummel, Húúúúúúúmmel!’, begon de mannetjeseend enthousiast en ongedurig te snateren. Naar haar toekomen deed hij echter niet. Toch wist ze het zeker: Hummel was teruggekeerd.

Maar hij heeft nooit meer met zijn snavel tegen het raam getikt.

foto boven: De eendenkuikens bewogen zich rustig tussen de poten van hond Freya. | foto’s archief familie Van Scheyen

Poes Poeti kijkt belangstellend naar de nieuwe huisdieren.