THEMAKRANT FEESTEN EN PARTIJEN (editie 27, januari 2026)

door Peter de Jonge

Ze noemden ons ‘communicantjes’. Door school en pastoor werden we klaargestoomd voor de eerste Heilige Communie, de grote stap van onnozel kind tot lid van de kerk. Want als je de hele voorbereiding meedeed mocht je op de grote dag ter communie. Dan legde de priester een hostie, die hij tussen duim en wijsvinger uit een grote zilveren kelk haalde, op je tong terwijl hij de woorden uitsprak ‘Het lichaam van Christus’.

Verlegen Peter met zijn vriendinnetje op de foto.

Zware symboliek, waar ik toen weinig van begreep. Vooral de gedachte dat ik een stukje inslikte van het lichaam van Jezus ging mijn pet te boven. Maar het was allemaal zo plechtig dat je als kind voelde onderdeel te zijn van iets heel groots. Je deed intrede in de volledige deelname aan de sacramenten van de kerk. De enige ware kerk, zo hadden we moeten leren uit de catechismus. Dat vond ik wel zielig voor kinderen met een ander geloof, want die zaten voor piet snot te bidden.

Jasje, dasje

Dat droeve lot viel mij niet ten deel en dat werd op 18 mei 1958 groots gevierd. We kregen nette kleren aan, waarmee we de communie voor het eerst zouden ontvangen in de Onze Lieve Vrouw Koningin van de Heilige Rozenkrans en Heilige Jacobuskerk in Vlissingen. Jongens met een jasje, een dasje en witte kniekousen, meisjes in witte jurken met een sluier, als miniatuur-bruidjes. Na de kerkdienst ging iedereen naar huis, waar familie en vrienden op bezoek kwamen om het heuglijke feit mee te vieren.

Je kreeg cadeautjes, al weet ik niet meer wat. In elk geval een soort bidprentje en een grote oorkonde, die jarenlang ingelijst op mijn kamertje heeft gehangen. Een fotograferende oom legde de dag vast, al zijn er in totaal slechts zes afdrukjes in mijn bezit gekomen. Natuurlijk het staatsieportret in de tuin van de buren, die een fraaie sierstruik hadden staan. Met een rozenkrans in mijn rechterhand: waarschijnlijk een van de cadeautjes.

Rollade

Feestelijke maaltijd na de communie.

Mijn moeder had gekookt met hulp van een vriendin, die ik ‘tante’ noemde en die later mijn schoonmoeder werd. Die was niet ‘van ’t houtje’ zoals katholieken werden genoemd, maar toch welkom. We aten ongetwijfeld rollade van slager Pol, want dat vlees kwam op hoogtijdagen altijd op tafel. Met gekookte aardappelen en verse groenten en Saroma-pudding als nagerecht.

Na de maaltijd dronken de mannen een borreltje en de vrouwen lepelden een schaaltje vruchtenbowl – met brandewijn – leeg tot ze rode koontjes kregen en giechelig begonnen te lachen. Ik ging nog op de foto met een klasgenootje, dat mijn vriendinnetje werd genoemd. Van mijn fotograferende oom moest ik haar een zoentje geven, wat ik aarzelend heb gedaan. Zo werd het een meer dan onvergetelijke dag.

foto boven: Eerste zoentje. | Foto’s collectie Peter de Jonge