door Mieke van der Jagt

Afgelopen mei zou mijn moeder honderd jaar zijn geworden als ze niet op haar 82^ste vreedzaam was gestorven. Ik word altijd aan haar geboortedag herinnerd als er een berichtje in de krant staat dat de Koningin weer een jaartje ouder is geworden. Máxima is ook op 17 mei geboren.

Ik word natuurlijk veel vaker aan haar herinnerd want mijn hele huis zit vol met spullen die ik van haar kreeg of erfde. Ik vouw bijvoorbeeld nog regelmatig badlakens op die zij al jaren in gebruik had: goed spul kennelijk.

Maar het leukste wat ik van haar heb zijn de klompjes die ze bij haar geboorte heeft gekregen: prachtige kleine klompjes van een of ander hardhout, versierd met mooie randjes. Het mooiste is nog dat ik een foto heb van de mensen die ze gemaakt hebben. De foto is in 1916 verstuurd door mijn oudtante Tona, die op dat moment werkte voor een klompenmaker ergens in de kop van Noord-Holland. Twee broers van mijn opa, Joos en Jaap van Zweeden, waren daarheen vanuit Borssele vertrokken en ook zijn zus Tona en haar man Gerrit Witte, zochten daar een beter leven. Ik denk dat ze dat wel gevonden hebben want al hun kinderen zijn goed terecht gekomen, al is er eentje het nog verderop gaan zoeken: in Canada.

Tona heeft de hele kaart volgeschreven maar er is niets meer van te lezen. Van toen de inkt nog niet helemaal verbleekt was herinner ik me dat ze schreef dat het een portret is van haar baas met zijn knechten en dat ze voor een uitje naar Haarlem zijn  geweest. De kaart is geadresseerd aan J. van Zweeden, Borssele; meer niet. Dat was haar vader Joos van Zweeden, bijgenaamd Joos Kop.

Of ze 10 jaar later nog steeds bij de klompenmaker werkte, weet ik niet maar ze heeft waarschijnlijk het contact goed onderhouden. De klompjes werden opgestuurd naar Tilburg, waar haar broer Toon vader was geworden van de blakende baby Joke. Die mocht de foto meenemen van een logeerpartijtje in Borssele en nu hangt hij bij mij aan het prikbord, naast de klompjes.

Zo kan ik nog eens terugdenken aan mijn moeder en de formidabele tante Tona die tot haar dood toe in Kolhorn op haar boers bleef. En ook aan de grappige ome Gerrit, een kop kleiner dan Tona, die zodra hij adem haalde om iets te zeggen van haar te horen kreeg: ,,Gerrit, hou je smoel, je leugent.”

foto boven: De baas van tante Tona was klompenmaker. Op de foto staat hij  met zijn knechten. | foto’s privéarchief Mieke van der Jagt

De versierde babyklompjes die tante Tona opstuurde voor de blakende baby Joke.