door Margreeth Ernens-Abrahamse

Mijn jongste broer Rienk en ik fietsten altijd samen naar school. We waren verantwoordelijk voor elkaar sinds onze oudere broers en zus naar het middelbare onderwijs waren overgestapt, zo was ons thuis te verstaan gegeven.

Het was geen straf, we konden het heel goed met elkaar vinden en speelden na schooltijd met dezelfde vriendjes. Mijn broertje was in de eerste klas nogal eens gepest omdat hij linkshandig was en van de zenuwen ging stotteren. Mijn vader nam alle tijd en geduld om hem daaroverheen te helpen en toen Rienk wat groter werd had hij er dan ook geen last meer van. Hij werd een leuk, stoer knulletje, dat veel lachte. Maar dat pesten was hem blijkbaar heel erg bijgebleven.

Op een ochtend, toen we op weg naar school waren, kondigde hij aan ‘dat hij even een omweggetje moest maken’. Hij zei verder niets en verdween snel een wijk in, waar we eigenlijk nooit kwamen. Het was maar een paar straten van onze school vandaan dus ik fietste alleen verder, al zat het me niet lekker.

Ik zag hem later gewoon op tijd op school, er was dus blijkbaar niets vreemds aan de hand. De volgende dag deed hij hetzelfde. Het waarom werd me pas duidelijk toen ik hem volgde op de derde dag.

Twee straten verder stopte hij. Er stond een mager, klein jongetje te huilen op een muurtje. Mijn broertje gooide zijn fiets neer, liep naar hem toe en tilde hem er heel zorgzaam van af. Het was een jongetje uit zijn klas dat iets aan zijn benen mankeerde. Elke ochtend werd het ventje door een stel oudere jongens ‘voor de lol’ op dat muurtje gezet. Het was geen heel hoog muurtje, hooguit zeventig centimeter. Het jochie kon er door zijn handicap zelf niet van afklimmen en het was een hele stille straat waar niemand op dat tijdstip liep. Rienk zette zijn klasgenootje bij hem achterop de fiets en peddelde verder naar school. Dat heeft hij elke dag gedaan totdat het manneke naar een speciale school overging.

Mijn broertje was nog maar acht. Niemand had hem gezegd dat te doen. Hij was geen partij voor een stel grote jongens. Maar hij zette zijn verontwaardiging stilzwijgend om in hulp.

Het was een les in zorgzaamheid die me altijd is bijgebleven.

foto: Public Domain Pictures