door Peter Verdurmen

Zeeuws-Vlaanderen afgesloten? Het is maar hoe je het bekijkt.

Richting het noorden is het wel een dingetje. In 2003 gingen de ponten eruit, ervoor in de plaats kwam een lange tunnel. Best makkelijk zolang er geen lelijke scheur in het beton zit. Volgend jaar wordt het vier maanden zuchten en steunen voor de Zeeuwen.

We moeten denk ik het maar nemen zoals het komt. Net zoals vroeger toen net voor je neus de boot vertrok in de wetenschap dat je een half uur later de eerste was.
Op zondag was het wel opletten. Op een verjaardag in Souburg kende gezelligheid geen tijd. De laatste boot konden we makkelijk nog halen. Dachten we. De rode kruisen boven de rijweg brandden op ons netvlies. Zondagavond ging de PSD-pont er een uur eerder uit…. Omrijden via Antwerpen, er zat niks anders op. Gelukkig hadden we genoeg benzine.

Naar het zuiden is het een heel ander verhaal. Zeeuws-Vlaanderen is geen eiland. De grens, voor menigeen maar een paar autominuten van huis, is al sinds de jaren zestig geen barrière meer. Als je de tank volgooit (au, au zegt de portemonnee) sta je in pak ‘m beet vier uur middenin Parijs. Zonder tunnel, zonder fiets-voetveer.
De Zeeuws-Vlaamse jeugd weet dat. Het zit in de genen. Uitgaan in Knokke, Brugge, Gent of Antwerpen, niemand kijkt ervan op.
Je hóefde het landje niet uit met brandende saturday night fever. In Kloosterzande had je Disco Love, met een bewegende dansvloer. De majorettes van Kloortje mochten bij de opening de vloer indansen.

Als het om de liefde ging spraken de Zeeuws-Vlaamse en Bevelandse jongens en meiden dezelfde taal. ,,Onze dochter is pas getrouwd en woont nu aan de overkant. Iedere keer die boot vind ik wel lastig, maar ja ze houdt van ‘m.” Je hoort het een moeder zeggen.

De westerlingen hadden de Joy in Cadzand-Bad en Jopie in Sluis. Stampe druk op zaterdagavond.

Je bent jong en misschien wat wild, dus je wil ook wel eens wat anders als 18-plusser. Keuze zat over de grens. Number One was een van de bekendste discotheken in Knokke. Nooit geweest. Wel een paar keer in de King. Zat die niet aan de Lippenslaan? Blacklight (wie last van roos had kon er maar beter uitblijven…), kleurige discobollen, een stroboscoop, vooral r&b op de draaitafel. Tegen sluitingstijd gingen de tl’s aan. Een discotheek uit het boekje.

Een andere hotspot over de grens: Balgerhoeke met de Rodeo en Meton. De laatste mikte op het alternatievere publiek. Menig Zeeuws-Vlaming zal ook met een gevoel van nostalgie terugdenken aan de ‘Lambo’ in Maldegem, ingeklemd tussen kruisende wegen.

Het voorval vond plaats in Oostende. We hadden met vrienden een paar genoeglijke uurtjes in de disco. Voor de deur stond een uitsmijter. Naar goede gewoonte gaf je de man wat als je huiswaarts keerde. Ik rommelde wat in m’n broekzak en vond een muntje van 1 franc. Ik geef toe, een luttel bedrag voor het verpozen. Ik gaf het ‘m, hij keek niet naar het muntje, en zei merci.

Vrolijk babbelend wandelden we weg. Ineens voelde ik een pijnscheut. Ik wreef over m’n achterhoofd. Goed gemikt meneer, 1 franc is ook maar 1 franc tenslotte. De uitsmijter bleek een goeie smijter…

Foto: Discotheken waren in de jaren zeventig hot. | Foto Kreulebeule/Pixabay