door Peter Verdurmen

Mensen vroegen hem wel eens hoe laat het was. Stoïcijns antwoordde hij steevast ‘Vel over been’. ‘Huh, vel over been, hoe bedoel je?’ Met een lachje: ‘Ik heb geen horloge om, vel over been dus.’

Tegenwoordig moet je geen moeite meer doen om de juiste tijd te weten. Kijk maar rond. Het klokje bij je bed, het weerstation, de DAB-radio, de oven, overal lichten de uit blokjes opgebouwde cijfers op.

Betekent dit dat niemand meer te laat komt? Dat is een ander verhaal. Je hebt mensen die altijd op tijd zijn, bijna jaloersmakend, maar ook notoire laatkomers. Zou hun biologische klok een paar minuten achterlopen, ik opper maar wat. Of staan ze misschien wat makkelijker in het leven. Met een kwinkslag komt de laatkomer er meestal mee weg (‘Sorry mensen, er vloog een duif in m’n oog, haha’). Niet altijd natuurlijk. Boze blikken of ergerlijk gezucht zijn dan z’n deel.

Horloges heb je in alle soorten en maten. Klein, groot, spotgoedkoop, peperduur. De mogelijkheden zijn legio. Smartwatches die tevens fungeren als stappenteller en waarmee je ook je hartslag kunt meten zijn echte hebbedingetjes. Op basis van je hartritme en bewegingspatroon berekent dit horloge het aantal calorieën dat je dagelijks verbrandt. Een stok achter de deur als de kilootjes eraan vliegen. De futuristisch ogende klokjes kunnen nog veel meer!  Drink je dagelijks voldoende? De watertracker, ook reuze handig. Gekoppeld aan een sensor kun je je glucosewaarden aflezen op het slimme horloge. En je kan zien hoe laat het is.

Dokaklokje

Het kermishorloge dat ik vroeger in de donkere kamer gebruikte had die futuristische functies nog niet aan boord. Dat was ook nergens voor nodig. Op het in massa geproduceerde klokje controleerde ik enkel de ontwikkel-, fixeer- en spoeltijd van de zwart-witfilms.

Met een beetje geluk viste je bij de grijpertjes zo’n eenvoudig klokje met metalen schakelband zó uit de bak. Het batterijtje ging een jaar mee leerde de ervaring, vervangen was geen optie. Met Pinksteren was het weer kermis in het dorp. Daar kon je de klok op gelijk zetten!

Wintertijd

De energiecrisis noopte het kabinet van Joop den Uyl tot allerlei ingrijpende maatregelen. De invoering van de zomertijd – eind maart  moest de klok een uur vooruit worden gezet – was er één van. In  oktober konden de wijzers een uur terug (ezelsbruggetje WINTertijdmee).

Omdat het langer licht was in de zomermaanden zou er minder energie verbruikt worden was de redenering. Extra zonlicht in de avonduren zou tevens een positieve invloed hebben op de stemming van mensen, zo meende men. De energiebesparing viel best tegen. Voor een huishouden zou het slechts om enkele euro’s per jaar gaan, zo berekenden knappe koppen.

Het moet ergens begin jaren tachtig geweest zijn. De bomen begonnen al aardig geel te kleuren. Op een zonovergoten zondagochtend had ik voor een interview afgesproken met een kanoclub in Koewacht. Het was stil op de weg. Te stil eigenlijk, maar dat besef kwam pas later. Op de afgesproken tijd stond ik bij de kreek. De vogels kwetterden er vrolijk op los, kanoërs ho maar. Hè, hoe kan dat nou? Ineens viel de franc. Vannacht was de wintertijd ingegaan! Totaal vergeten om de wijzers van de klok terug te zetten. Een schrale troost: ik was vast niet de enige die dit deze ochtend overkwam. Ach, en zo’n ramp wat het nu ook weer niet. In het heerlijke indian summerzonnetje was wachten geen straf.

Foto: Horloges heb je in alle soorten en maten, met wijzers en digitale cijfers zoals het exemplaar op de foto. | Foto STA82/Pixabay