door Frans van de Velde

Als je een dagje ouder bent en minder omhanden hebt ontstaat ‘een rondje lopen’. Zorgen dat je beweegt en buiten komt. Vaak wordt het ronddolen, zonder direct doel of plan, en leidt het tot herontdekken of zelfs bijna controleren of je herinneringen juist zijn. Onbewust.

Wonend en meestal lopend in de Vlissingse binnenstad weet ik zo’n beetje hoe die in elkaar zit. Als jongetje kende ik het bereikbare deel ervan best wel goed. Het onbereikbare, wat geheimzinnige deel grensde dicht achter de panden van de PZC aan de Walstraat en Kleine Kerkstraat. Ook omdat mijn opa er woonde liep ik daar van jongs-af-aan graag rond. De stad werd decennialang gedomineerd door de omvangrijke scheepsbouw bij Maatschappij De Schelde. Hoeveel kranen reden daar wel niet rond, aan twee kanten van de fikse haven? Allemaal met hun eigen taak, ijverig ronddraaiend langs de kades, boven de productiehallen en de aangrenzende woonhuizen.

De schepen vallen niet te onderscheiden en de onderstellen van de kranen vormen een kranenbos, waarin de individuele kraan evenmin herkenbaar is. De kraanmachinisten hadden de allesbehalve lichte taak hun eigen hijsopdracht in een soort gezamenlijke trage dans uit te voeren zonder in ‘aanvaring’ te komen met die van hun collega’s. Over vakmanschap gesproken!

Vandaag-de-dag is er niet zoveel fantasie meer nodig als van het jongetje toen. De binnenstad heeft wat we nu vaak de Dokhaven noemen van De Schelde teruggekregen en het Scheldekwartier is vol in ontwikkeling. Het gebied is en oogt heel ruimtelijk en zal met name bij Vlissingers bewondering en respect oproepen voor de grootse scheepsbouwgeschiedenis van het bedrijf dat zo’n  enorm stempel op de stad heeft gedrukt. De realisatie van de eerste grotere bouwblokken vanaf de Keersluisbrug richting Dokhaven levert nu de opbouw van het nieuwe gezicht van deze stadswijk en toont daarmee haar eerste contouren. Enerzijds modern, met oog voor de eisen voor hedendaagse bewoning, anderzijds met een sterke binding tot het maritieme verleden. En: met de herinnering aan de trage dans van die vele, fraaie en indrukwekkende Scheldekranen.

Foto: Als opgroeiend jongetje kon je alleen met bewondering en respect naar het kranenbos kijken en deze foto dwingt dit gevoel weer helemaal af. Heerlijk!